کشته شدن علی خامنه‌ای، رهبر پیشین، و دیگر مقامات ارشد این کشور در نخستین حمله، همراه با پیام‌های اولیه ترامپ در جریان جنگ، تغییر رژیم را برای نخستین بار به یک سیاست رسمی و آشکار ایالات متحده تبدیل کرد؛ هدفی که حتی نومحافظه‌کاران (نئوکون‌ها) تندرو در دولت جرج دبلیو بوش هم جرات دنبال کردن آن را نداشتند.

ترامپ اکنون در تلاش است تا به آنچه قبلا غیرقابل دستیابی تلقی می‌شد، یعنی سرنگونی جمهوری اسلامی از طریق مداخله نظامی خارجی، دست یابد. ترامپ بارها مدل ونزوئلا را به‌عنوان پایان ممکن برای ایران مطرح کرده است، یعنی جنگی کم‌هزینه که منجر به روی کار آمدن رهبرانی فرمان‌بردار شود.اما پس از نزدیک به سه هفته جنگ، روشن است که این مدل برای کشوری مانند ایران که رهبری و نیروهای نظامی آن پایبند به بقای رژیم هستند، احتمالا کارساز نخواهد بود.

با این حال، ترامپ جنگ را تا اینجای کار موفقیت‌آمیز توصیف کرده و در عین حال اذعان کرده که هنوز کار بیشتری باقی مانده است. اینکه این جنگ چگونه پایان می‌یابد به همان اندازه نامشخص است که دلایل ترامپ برای آغاز آن بوده است. آنچه مسلم است این است که ترامپ به‌طور بنیادی از سنت طولانی آمریکا در پرهیز از جنگ با جمهوری اسلامی فاصله گرفته است.

تمامی روسای جمهوری آمریکا مایل بودند جمهوری اسلامی فرو بپاشد، اما هیچ رئیس جمهوری در آمریکا دست به جنگ علیه آن نزده است، به ویژه جنگی که در تهران به چشم تلاش برای سرنگونی رژیم دیده شود. اگر مردم ایران خود بتوانند حکومتشان را سرنگون کنند، داستان دیگری است، اما اجماع گسترده میان مقامات پیشین و کارشناسان این است که سرنگونی رژیم تنها با حملات هوایی، بعید است موفق شود و پیامدهای خطرناکی به دنبال خواهد داشت.

اعتراضات بی‌سابقه مردمی علیه رژیم و سرکوب خونین آن‌ها نیز به‌عنوان نشانه‌ای دیده شد که رژیم ایران ضعیف شده و تنها به یک فشار خارجی برای وارد کردن ضربه نهایی نیاز دارد. اما اکنون اوضاع حتی پیچیده‌تر است، چون اگر رهبران فعلی جمهوری اسلامی باقی بمانند، این رژیم می‌تواند خطرناک‌تر شود.