سه شنبه، 23 دی ماه 1404 = 13-01 2026
شاهزاده رضا پهلوی: تشییع جنازه جمهوری اسلامی با سربرآوردن ایران مدرن
حاکمیت ملایان با تمام ستمکاری و اقتدارگراییِ تمامیتخواه، در تحمیل جهل از طریق حوزوی و ولایی کردن جامعه ایران شکست خورد. در کشاندن یک جامعه بهدنبال ماشین جنگافروزی شکست خورد. در تحمیل حجاب و زنستیزیِ عجین با ماهیت ضد بشریاش شکست خورد. در کشتن ارادهها از طریق ترویج عامدانه فقر و فساد و تباهی شکست خورد. نتیجه معکوس همه ترفندها برای تحکیم سلطهگریِ مذهبی ــ سیاسی، خیزش و خروش چندین نسل در چهار دهه گذشته بوده است. حالا همه قیامها در خیزش انفجاری و خروش گسترشیابنده دیماه ۱۴۰۴ تبلور یافتهاند. این قیام ملی میرود تا شکست نهاییِ دیکتاتوری ملایان را به یک سرفصل تاریخی در تقویم روزگاران بالغ کند. بیشک روند تکامل این جنبش بالنده و تکثیرشونده، ایرانزمین را گورستان همیشگیِ دیکتاتوری ملایان خواهد کرد.
شاهزاده رضا پهلوی میگوید برای نخستینبار طی چهار دهه، شرایط لازم برای یک گذار دموکراتیک فراهم شده است : گذاری که به گفتۀ او باید با مشارکت مستقیم مردم و بدون تحمیل هیچ شکل از حکومت انجام گیرد. او در گفتگویی مفصل با نشریۀ فرانسوی فیگارو میگوید که ایران در آستانۀ لحظهای تاریخی قرار گرفته و برای نخستینبار طی چهار دهه، شرایط لازم برای عبور از جمهوری اسلامی فراهم شده است. او خود را آماده ایفای نقشی محوری در مرحلۀ گذار سیاسی کشور توصیف میکند.
شاهزاده رضا پهلوی میگوید امروز نشانههای جدی از شکاف در درون ساختار قدرت دیده میشود. او از راهاندازی سازوکاری امن برای تشویق به ریزش نیروها در بدنه نظام خبر میدهد و میگوید تاکنون دهها هزار نفر، از جمله نظامیان، نیروهای شبهنظامی و کارکنان دستگاه اداری، برای قطع همکاری با جمهوری اسلامی اعلام آمادگی کردهاند. به گفتۀ او، هدف این است که گذار سیاسی بدون فروپاشی کامل نهادها و بدون تکرار تجربههای پرهزینهای مانند عراق پس از سال دو هزار و سه انجام شود.
در چشمانداز او، مرحلۀ انتقالی با تشکیل یک دولت موقت آغاز خواهد شد که وظیفۀ آن ادارۀ کشور و فراهم کردن زمینه برای تشکیل مجلس مؤسسان است. این مجلس قرار است به گفتۀ او چارچوب قانون اساسی جدید را تدوین کند و مردم ایران در نهایت میان جمهوری دموکراتیک یا پادشاهی مشروطه انتخاب کنند.
شاهزاده رضا پهلوی تأکید میکند که این روند، نقطۀ مقابل آن چیزی خواهد بود که در سال هزار و سیصد و پنجاه و هفت رخ داد: زمانی که نظام جدید بدون آگاهی و انتخاب واقعی به مردم ایران تحمیل شد.
او دربارۀ وضعیت بحرانی اقتصاد ایران میگوید که تیمی متشکل از صدها متخصص در حوزههای اقتصاد، حقوق، بهداشت و محیط زیست سالهاست برای دوران پس از جمهوری اسلامی برنامهریزی کردهاند.
به گفتۀ او، اولویت فوری، تثبیت اقتصاد، مهار تورم، جلوگیری از فروپاشی پول ملی و بازگرداندن اعتماد به نظام بانکی خواهد بود. در گام بعد، احیای صنعت نفت، تنوعبخشی به اقتصاد و جذب سرمایهگذاری داخلی و خارجی در دستور کار قرار میگیرد.
در مصاحبه اش با فیگارو، شاهزاده رضا پهلوی در حوزه حقوق بشر، بر برابری کامل شهروندان تأکید میکند و میگوید هیچگونه تبعیض بر اساس جنسیت، قومیت، مذهب یا گرایش جنسی در ایران آینده پذیرفته نخواهد بود.
به گفتۀ او، حمایت از اقلیتهای جنسی و قومی تنها با تصویب قوانین کافی نیست و نیازمند تغییر فرهنگی و آموزش عمومی است.
در سیاست خارجی، شاهزاده رضا پهلوی از پایان دشمنی ایدئولوژیک با جهان سخن میگوید. او خواهان عادیسازی روابط با ایالات متحد آمریکا و اسرائیل است و از طرحی با عنوان «توافقهای کوروش» یاد میکند که به گفتۀ او میتواند ایران را در کنار کشورهای منطقه و اسرائیل وارد چارچوبی از همکاری و صلح کند و به دههها تنش و افراطگرایی مذهبی پایان دهد.
English SummaryThe clerical regime in Iran has failed in imposing ignorance and violence, leading to a powerful national uprising that has crystallized decades of resistance among generations. This massive movement reflects the culmination of years of struggle against oppression and aims to culminate in the fall of the clerical dictatorship, marking a historic turning point for Iran.
Reza Pahlavi states that, for the first time in four decades, conditions are ripe for a democratic transition, which he insists should involve direct public participation without any imposed government structure. He emphasizes the emergence of fractures within the power structure, reporting that tens of thousands, including military and administrative personnel, are ready to dissociate from the regime, aiming for a transition without complete institutional collapse.
He envisions a transitional phase leading to a provisional government that would prepare for a Constituent Assembly to draft a new constitution, allowing Iranians to choose between a democratic republic or a constitutional monarchy. Pahlavi stresses the importance of preventing a repetition of the 1979 revolution's imposition without true public choice.
Addressing Iran's economic crisis, he notes that a team of experts has been planning for a post-Islamic Republic era, prioritizing economic stabilization, inflation control, and restoring trust in the banking system. Subsequent steps would include revitalizing the oil industry and attracting domestic and foreign investment.
In human rights, Pahlavi insists on complete equality among citizens without discrimination. He believes that supporting sexual and ethnic minorities requires cultural change and public education, not just legislation.
In foreign policy, he advocates for ending ideological hostility towards the world, seeking normalization of relations with the U.S. and Israel through a plan he calls the "Cyrus Accords," aimed at fostering cooperation and peace in the region while ending decades of religious extremism and tension.
