
در چهلمین روز جاودانهشدن شجاعترین فرزندان ایران، پرسشهایی چند در برابر وجدان بیدار جامعه قد علم کردهاند: آیا سنت «چهلم» در فرهنگ سیاسی ایران، فقط مجالی برای سوگواری و تخلیه عاطفی است یا به مثابهٔ یک «میانبر استراتژیک» برای جهش انقلاب عمل میکند؟ چگونه جانباختگانی که قدرت حاکم سعی در «تصادفی» جلوه دادن مرگشان داشت، به معماران نظم نوین شجاعت در خیابان تبدیل شدند؟ و سرانجام، در تقابل میان دستان خالی اما مصمم با ماموران مسلح خامنهای، کدام نیرو «ترس» را به اردوی رقیب کوچ داده است؟
اکنون باید پرسید: گناه نسل پاسارگادی چه بود؟ بررسی تصاویر و زندگینامه آنها نشان میدهد که جرم آنها، تنها «نه» گفتن به ساختاری بود که دروغ، ریا و فساد را به نام امر قدسی به خورد جامعه میداد. آنها جانشان را وثیقه قرار دادند تا آینده را از چنگال حال منجمد نجات دهند. دریای خونی که اکنون میان مردم داغدار ایران و ولایت خامنهای موج میزند، چنان عمیق است که با هیچ ترفند رسانهای قابل عبور نیست. این خونها اکنون به منبع اصلی انگیزش تبدیل شدهاند. تاریخ گواهی میدهد مردمی که از مرگ نهراسند، شکستناپذیرند. انقلاب شیروخورشید ثابت کرد که سرکوب دیگر کارکرد «جمعکنندگی» ندارد؛ بلکه مانند بنزینی بر آتش زیر خاکستر عمل میکند. هر مزار، به یک سنگر تبدیل شده و هر چهلم، به یک فراخوان سراسری برای سرنگونی.
جاویدنامان انقلاب شیروخورشید، بنفشهوار برف ولایت را سوزاندند تا نویدبخش بهار باشند. گدازههای این آتشفشان، که از قلب داغدار مادران و فریاد رعدآسای پدران برمیخیزد، بهزودی تمام بنیان جمهوری اسلامی را خاکستر خواهد کرد. ما در نقطهای از تاریخ ایستادهایم که در آن، خاطرهٔ خون سیاوش، نیرومندتر از گلولهٔ سربی ضحاک است.
همزمان با جو امنیتی شدید در آبدانان در روز سهشنبه، ماموران خامنهای مردم عزادار برای جاویدنامان انقلاب شیروخورشید را محاصره کرده و به سمت آنها شلیک کردند (فیلم زیر). برخی مخاطبان ایران اینترنشنال از کشته و زخمی شدن برخی شهروندان در این شهر خبر میدهند. گزارشهای رسیده همچنین از قطع و مختل شدن اینترنت در برخی نقاط این شهر خبر میدهند. سرکوب در آبدانان همزمان با برگزاری مراسم چهلم جاویدنام علیرضا صیدی رخ داد. اهالی آبدانان در استان ایلام، شامگاه دوشنبه ۲۷ بهمن با برگزاری تجمع خیابانی شعار «مرگ بر خامنهای» سر دادند.