به گزارش تایمز، اگرچه شمارش آرا هنوز در حال انجام است، اما نتایج اعلام شده در انتخابات محلی روز پنجشنبه، سقوط تاریخی حزب کارگر در پایگاه‌های سنتی خود را تأیید می‌کند.

رأی‌دهندگان بریتانیایی روز پنجشنبه برای انتخاب بیش از ۵۰۰۰ عضو شوراهای محلی در انگلستان و همچنین اعضای پارلمان‌های تفویضی در اسکاتلند و ولز، رأی خود را به صندوق انداختند.

تایمز خاطرنشان می‌کند که حزب نایجل فاراژ با موفقیت در پایگاه مردمی حزب کارگر نفوذ کرده و آینده رهبری استارمر را در معرض خطر قرار داده است.

حزب کارگر تا چه حد شکست خورده است؟

به گزارش بی‌بی‌سی، نتایج اولیه در زمان نگارش این مطلب نشان می‌دهد که حزب کارگر صدها کرسی را از دست داده است، در حالی که حزب اصلاحات با کسب بیش از ۳۵۰ کرسی، نظرسنجی‌ها را به خود اختصاص داده است.

تحلیلی از پاتریک مگوایر، روزنامه‌نگار، در روزنامه تایمز بیان می‌کند که حزب کارگر در چندین پایگاه خود، از جمله تیمساید در شمال شرقی انگلستان، جایی که حزب اصلاحات ۱۴ کرسی به دست آورد، هالتون (۱۵ کرسی)، ویگان (۲۱ کرسی) و هارتلپول، جایی که حزب اصلاحات با ۱۲ کرسی پیروزی کامل را به دست آورد، شکست خورده است.

مگوایر توضیح می‌دهد که حوزه‌های انتخابیه مذکور «صرفاً دژهای تاریخی نیستند، بلکه همیشه بستری بوده‌اند که نمایندگان مجلس حزب کارگر، حتی در تاریک‌ترین بحران‌هایشان، به آن تکیه کرده‌اند. فاراژ این دژها را شکسته و احساس امنیتی را که وزرای دولت و رهبران مشتاق نماینده این حوزه‌های انتخابیه از آن برخوردارند، در هم شکسته است.»

تحلیلگران معتقدند که این نتایج، پایگاه انتخاباتی حزب کارگر را در بسیاری از مناطق شمال انگلستان تهدید به فرسایش می‌کند.

نظرسنجی‌ها نشان می‌داد که حزب کارگر می‌تواند تا سه چهارم کرسی‌های محلی خود در انگلستان، از تقریباً ۲۲۰۰ کرسی فعلی خود، را از دست بدهد و برای اولین بار از سال ۱۹۹۸ کنترل پارلمان ولز را به حزب چپ‌گرای ملی‌گرای Plaid Cymru واگذار کند. حزب محافظه‌کار، به رهبری کیمی پادوک، نیز با احتمال از دست دادن ۶۰۰ کرسی محلی و پایگاه‌های کلیدی خود به حزب اصلاحات روبرو است.

بی‌بی‌سی خاطرنشان می‌کند که دیشب و امروز صبح، تمرکز بر شکست‌های اولیه حزب کارگر و پیروزی‌های حزب اصلاحات بوده است، اگرچه هنوز اکثریت قریب به اتفاق آرا شمارش نشده است. تاکنون نتایج فقط برای ۴۶ حوزه انتخابیه اعلام شده است و روند شمارش آرا در ۹۰ حوزه انتخابیه باقی‌مانده از ساعت ۹:۰۰ صبح به وقت محلی (۸:۰۰ صبح به وقت گرینویچ) آغاز خواهد شد.

چرا حزب حاکم شکست خورد؟

شکست‌های سنگین حزب کارگر تاکنون و کاهش دستاوردهای حزب محافظه‌کار در این انتخابات محلی، آنچه تحلیلگران سیاسی استدلال کرده‌اند را تأیید می‌کند: اینکه سیاست بریتانیا دیگر رقابت حزب کارگر و محافظه‌کار که دهه‌ها مشخصه آن بود، نیست.

تحلیلگران این امر را به عوامل متعددی نسبت می‌دهند، به‌ویژه افزایش خشم عمومی نسبت به نخبگان سیاسی، کاهش اعتماد به نهادهای حزبی و ظهور نیروهای پوپولیست و ملی‌گرا. این امر بریتانیا را به مرحله سیاسی متفاوتی سوق می‌دهد که ممکن است عملاً به تسلط سیستم سنتی دو حزبی پایان دهد.

این تحلیل‌ها همچنین نشان می‌دهد که چشم‌انداز سیاسی بریتانیا وارد مرحله بی‌سابقه‌ای از چندپارگی حزبی شده است، در زمانی که دو حزب سنتی توانایی خود را برای حفظ پایگاه‌های انتخاباتی تاریخی خود از دست می‌دهند.

در تحلیلی که در روزنامه بریتانیایی تلگراف منتشر شد، تونی دایور، سردبیر سیاسی، استدلال می‌کند که انتخابات فعلی می‌تواند «چشم‌انداز سیاسی بریتانیا را یک شبه تغییر دهد»، و کشور را از سیستم دو حزبی به «سیستم پنج حزبی» منتقل کند.

دایور توضیح می‌دهد که رأی‌دهندگان بریتانیایی دیگر حاضر نیستند به طور خودکار به حزب کارگر یا محافظه‌کار رأی دهند و به دنبال جایگزین‌های متفاوت و حتی رادیکالی هستند تا «بریتانیا را از وضعیت فعلی زوالش» رهایی بخشند، همانطور که او می‌گوید.

به طور مشابه، گزارشی که در نیویورک تایمز منتشر شده است، تأیید می‌کند که ناامیدی عمومی از احزاب سنتی در سراسر بریتانیا در حال افزایش است، و اعتماد به طبقه سیاسی رو به کاهش است و این حس رو به رشد وجود دارد که دو حزب اصلی دیگر قادر به رسیدگی به بحران‌های اقتصادی و اجتماعی رو به وخامت نیستند.

تلاش‌ بریتانیا برای پذیرش ظهور راست‌گرایان افراطی

روزنامه فرانسوی لوموند در مطلبی درباره تلاش‌های بریتانیا برای پذیرش ظهور راست‌گرایان افراطی نوشته بریتانیا که در طول جنگ جهانی دوم در برابر نازی‌ها مقاومت جانانه‌ای کرده بود، بعد از آن جنگ تا مدت‌ها خودش را در برابر ایدئولوژی‌های رادیکال مصون می‌دانست. ولی با این حال، محبوبیت روزافزون حزب اصلاحات بریتانیا به رهبری نایجل فاراژ- که خواهان اخراج گسترده مهاجران است- خلاف این را نشان می‌دهد.

به گزارش لوموند؛ نایجل فاراژ هیچ‌گاه تعریف و طبقه‌بندی فضای سیاسی بریتانیا از خودش- به عنوان راست افراطی- را نپذیرفته است؛ چه برسد به این‌که تعریف بقیه از خود به عنوان عنوان یک نژادپرست را قبول داشته باشد [و این یعنی نایجل فاراژ برخلاف تعریفی که بقیه سیاستمداران از او دارند، خودش را نه راست افراطی می.داند و نه نژادپرست].

در حالی که نایجل فاراژ به عنوان رهبر حزب بریتانیایی اصلاحات به صراحت گفته که اگر نخست‌وزیر شود، صدها هزار تبعه خارجی را اخراج خواهد کرد؛ و هر از چندی هم این سوال را مطرح کرده که آیا مسلمانان به «ارزش‌های بریتانیایی» احترام می‌گذارند یا نه؛ اما با این حال برچسب طرفدار «عقل سلیم» را ترجیح می‌دهد- و دوست دارد او را به این عنوان بشناسند. حتی در تظاهرات و اعتراضات هواداران او هم- که گاهی اوقات تامی رابینسون فعال ضد اسلام و هولیگان سابق فوتبال نیز به عنوان حامی فاراژ در آن‌ها حضور دارد- اغلب پلاکاردهایی با یک شعار مشابه مشخص به چشم می‌خورد: «ما راست افراطی نیستیم، ما راست و درستیم».

شکی نیست که تاریخ منحصر به فرد بریتانیا با آن مقاومت پیروزمندانه‌اش در برابر هیتلر و ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم باعث شده هرگونه ارتباطی در این کشور با جنبش‌های فاشیستی رویکردی مسموم و ناپذیرفتنی جلوه کند. با این وجود، ادعای این‌که تاریخ بریتانیا این کشور را در برابر ایدئولوژی‌های رادیکال مصون کرده، صرفاً یک افسانه است؛ همان‌طور که این ایده هم- که سیستم انتخاباتی بریتانیا با اکثریت آرا مانع از رسیدن افراط‌گرایان به قدرت می‌شود- بیشتر از واقعیت ریشه در افسانه‌ها دارد.

نتایج نظرسنجی جدید یوگاو که مقیاس فروپاشی داخلی حزب محافظه‌کار را نشان می‌دهد، حاکی از آن است که رهبر حزب «ریفورم یوکی» نایجل فاراژ در مسیر بدل‌شدن به نخست وزیر بعدی بریتانیاست. این نظرسنجی فاجعه‌بار همچنین برای حزب کارگر در بحبوحه تردیدهای فزاینده در مورد رهبری کی‌یر استارمر بر این حزب رخ می‌دهد، و رأی‌دهندگان به طور فزاینده‌ای احساس می‌کنند که حزب کارگر تاکنون نتوانسته است بر مشکلات پیش روی کشور غلبه کند.