حنیف حیدرنژاد: اگر در داخل ایران نویسنده‌ای چون محمود دولت آبادی از قاسم سلیمانی تمجید می‌کند، متاسفانه در خارج کشور نیز افراد شناخته شده‌ای هستند که اگر چه نه به زبان فارسی، اما به زبان دیگر و برای مبارزه ضدامپریالیستی یا به نام دفاع از ایران یا در پوشش مخالفت با حمله خارجی و… از قاسم سلیمانی دفاع کرده و ماندگاریِ حکومت جنایتکار جمهوری اسلامی را ترجیح می‌دهند. اینان افکار عمومی‌ کشورهای محل سکونت خود را نیز با داده‌ها یا اطلاعات ناقص یا غلط دستکاری کرده و عملا به پرنسیپ‌های اخلاقی پشتِ پا زده و آرزوها و خواسته‌های خود را به زبان روتوش شده به نام حرف‌های مردم ایران به مخاطبان القاء می‌کنند. اینجاست که باید گفت: آقای بهمن نیرومند، شرم کنید! اگر حرف و نظری دارید آن را با شجاعت و با صداقت و با صراحت بیان کنید، اما مثل جمهوری اسلامی از طرف «مردم ایران» حرف نزنید و سعی نکنید ذهنیت و آمال و آرزوهای خود را به نام «مردم ایران» به خوانندگان القاء کنید! شرم کنید و جنایتکاری چون قاسم سلیمانی را همانگونه که بوده تشریح کنید و اگر خودتان، او را «قهرمان و وطن‌پرست» می‌دانید، این را به نام مردم ایران به خورد مخاطبان ندهید!

درگیری با جمهوری اسلامی به معنی درگیری با کشور و مردم ایران نیست

به باور من ایراندوستی واقعی یعنی تلاش برای یک روز و یک ساعت زودتر پایان دادن به حکومت جمهوری اسلامی!

حکومت جمهوری اسلامی نه تنها ضد مردم ایران، بلکه دشمن بشریت است. این رژیم همه قوانین بین‌المللی را نقض کرده ولی هرجا لازم باشد برای حفظ خود پشتِ همین قوانین بین‌المللی سنگر می‌گیرد. مردم ایران نشان داده‌اند که در چهل سال گذشته به دلیل شدت سرکوب، شکنجه و اعدام و کشتاری که حکومت اسلامی راه می‌اندازد، به تنهایی توان ساقط کردن این رژیم را ندارند. نابودی این رژیم یک وظیفه جهانی است. اگر کار به آنجا بکشد که کشور یا کشورهایی برای حفظ منافع خود ناگزیر باشند با این رژیم وارد درگیری نظامی شوند، این کاملا قابل درک است. در حالت بروز درگیری نظامی باید تلاش کرد هر نوع درگیری، محدود به ضربه زدن به رهبری و فرماندهی جمهوری اسلامی و مراکز نظامی آن باشد و مردم و زیرساخت‌ها و میراث‌ فرهنگی ایران از آن در امان بمانند. درگیری با جمهوری اسلامی به معنی درگیری با کشور و مردم ایران نیست.

دولت‌های خارجی زمانی می‌توانند حکومت آینده را به مردم ایران دیکته کنند، که مردم ایران ناتوان از ایجاد یک آلترناتیوِ دمکراتیک برای گذار از جمهوری اسلامی و تعیین سرنوشت به دست خودشان باشند. بنابر این اگر کسی با دخالت قدرت‌های خارجی در امور ایران مخالف است، باید تمام توان خود را برای تشکیل یک آلترناتیو دمکراتیک که قشرها و تمایلات سیاسی متفاوت ولی دمکراتیک را نمایندگی می‌کنند، متمرکز کند و نه اینکه به اسم دفاع از مردم پشت جمهوری اسلامی سنگر بگیرد.