هفته‌نامه تایم نیز روز یک‌شنبه به نقل از دو مقام ارشد در وزارت بهداشت جمهوری اسلامی خبر داد که در دو روز ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه که سرکوب خونین به دست حکومت به اوج خود رسید احتمالا تا ۳۰ هزار نفر در خیابان‌های شهرهای مختلف کشته شده‌اند.

به گزارش تایم، در روزهای پنج‌شنبه و جمعه، ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، همزمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای آمدن مردم به خیابان‌ها، آن قدر مخالف حکومت در خیابان‌ها کشته شده که جمع کردن اجساد از توان مأموران حکومت خارج بوده و ذخیره کیسه‌های جسد ته کشیده است.

به گفته دو مقام ارشد وزارت بهداشت جمهوری اسلامی، تعداد اجساد آن قدر بوده که دیگر آمبولانس برای انتقال آنها جوابگو نبوده و به همین دلیل مأموران به سراغ کامیون‌های ۱۸ چرخ رفته‌اند.

اجساد را از خاک بیرون آوردند و با خود بردند

یک شاهد از تعداد بالای کشته‌شدگان در اعتراضات ضدحکومتی رشت در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه می‌گوید: «جمعه ۱۹ دی‌ماه، چهار ساعت تمام تیراندازی بود. نمی‌گذاشتند مردم از محله‌ها به خیابان‌ها بیایند. سر کوچه‌ها کمین کرده بودند، هرکسی را می‌دیدند می‌زدند؛ مثلاً سر چهار برادران را بسته بودند که مردم به خیابان مطهری نرسند، ولی مردم آن‌قدر شجاع بودند که مأموران دیوانه شده بودند، تیر جنگی شلیک می‌کردند. زیر ساختمان ما میدان جنگ بود. دو نفر کشته شدند و کلی زخمی. همه محلات همین بود. تلفات جمعه زیاد بود. کم نکشتند. نمی‌دانم شاید به هزارنفر رسیده.»

به گفته او، نیروهای امینتی به زخمی‌هایی هم که هنوز شانس زنده‌ماندن داشتند، رحم نکردند. بسیاری از خانواده‌ها به‌توصیه کادر درمان بیمارستان‌ها، زخمی‌های خود را از ترس بازداشت یا کشته‌شدن به‌دست نیروهای حکومتی به خانه منتقل کردند: «مأموران حکومتی زخمی‌ها را از بیمارستان دزدیدند و به آن‌ها تیر خلاص می‌زدند. مأموران معترضان بیهوش‌شده یا زخمی را همراه با کشته‌شدگان، روی هم، در کانکس‌ها می‌ریختند. اگر کسی زخمی یا بیهوش بود، دربرابر چشمان دیگر معترضان به او تیر خلاص می‌زدند.»

یکی از بخش‌های سرکوب معترضان در رشت، نحوه برخورد حکومت با خانواده‌های کشته‌شدگان است. به گفته شاهدان، برای تحویل پیکر کشته‌شدگان با خانواده‌ها تماس گرفته‌ و با بدترین و اهانت‌آمیزترین شکل، به آن‌ها خبر کشته ‌شدن عزیزانشان داده می‌شد. به یک پدر گفته بودند: «بیا انگل تروریستت را جمع کن و ببر!»

گزارش‌های تأییدشده‌ای که به سازمان حقوق بشر ایران رسیده است، نشان می‌دهد حکومت برای تحویل پیکر کشته‌شدگان از خانواده‌ها پول مطالبه می‌کند. اگر خانواده‌ها توان پرداخت نداشته باشند، به آن‌ها برگه‌ای حاوی اسامی معترضان بازداشت‌شده می‌دهند و از آن‌ها خواسته می‌شود به‌صورت کتبی اعلام کنند که فرزندشان بسیجی بوده و این افراد قاتل فرزندشان‌اند و خواهان مجازات این افرادند.

به گفته این منبع زمان خاک‌سپاری نیز از‌سوی نهادهای امنیتی تعیین می‌شود که عموماً شبانه بوده است. در برخی موارد به خانواده‌هایی که تمکن مالی ندارند «تخفیف» داده می‌شود، ولی در عوض از آن‌ها خواسته می‌شود که با یک جعبه شیرینی برای تحویل جنازه مراجعه کنند. عده‌ای نیز به دلیل فشارها و اهانت‌ها، از مراجعه برای تحویل پیکر عزیزانشان خودداری کرده‌اند.

یک شاهد در این ارتباط می‌گوید: «شنیدم بعضی از خانواده‌های جان‌باختگان، بچه‌هایشان را در حیاط خانه‌ خود دفن کردند و بعضی دیگر اجساد را در کوه‌های اطراف دفن کردند. گفته شد از تعدادی از آن‌ها پول خواسته بودند و نداشتند. بعضی هم شبانه و دزدکی در یکی از قبرستان‌ها دفن شدند، اما وقتی مأمورها متوجه شدند، اجساد را از خاک بیرون آوردند و با خود بردند.»

این شاهد، فضای شهر رشت از روز ۲۰ دی‌ماه به بعد را همچون «مناطق اشغال‌شده اروپا به‌دست نیروهای آلمان نازی در جریان جنگ جهانی دوم» توصیف می‌کند و می‌گوید: «تصورش سخت است. حکومت نظامی حاکم بود. شهر مثل گورستان شد. مأموران سر کوچه‌ها بودند. شهر خاموش شد.»

شمار دقیق کشته‌شدگان رشت مشخص نیست، اما به گفته شاهدان، به‌سختی می‌توان خانواده‌ای را یافت که عزیزی را از دست نداده، یا یکی از بستگانش زخمی نشده باشد. بسیاری از کشته‌شدگان جوانانی بودند که تنها فرزند خانواده‌هایشان محسوب می‌شدند و اکنون خانواده‌هایی برجای مانده‌اند که چیزی برای ازدست‌دادن ندارند. با این حال تأکید می‌کنند که مردم رشت همچنان به امید «آزادی ایران» زنده و ایستاده‌اند.