این پیش‌بینیِ وقایع آینده نیست، بلکه سناریویی فرضی با نام رمز «ببرِ نگهبان» (Guardian Tiger) است که توسط نهادهای پژوهشی و نظامی ایالات متحده طراحی شده؛ هدف از آن، شبیه‌سازی روند احتمالی جنگی در شرق آسیا، شناسایی آسیب‌پذیری‌های نظامی و پیش‌بینی مسیرهای تشدید تنش است.

این شبیه‌سازی در سال ۲۰۳۰ آغاز می‌شود؛ زمانی که چین با تجمع نیروهای خود در سواحل تایوان، حملات موشکی را علیه مراکز فرماندهی و کنترل آغاز می‌کند. هم‌زمان، شناورهای چینی برای انجام عملیات پیاده‌سازی نیروهای آبی-خاکی و هوابرد در ساحل غربی جزیره وارد عمل می‌شوند و محاصره‌ای دریایی نیز برای قطع خطوط تدارکاتی اعمال می‌گردد.

در همین حال، پکن با هدف مختل کردن هرگونه مداخله احتمالی آمریکا، حملات سایبری و فضایی را علیه شبکه‌های نظامی ایالات متحده در منطقه آغاز می‌کند. با این حال، تایوان با برخورداری از حمایت آمریکا موفق می‌شود عملیات پیاده‌سازی نیروهای چینی را ناکام بگذارد؛ امری که موجب می‌شود این رویارویی به مرحله‌ای خطرناک‌تر کشیده شود.

چین به‌جای عقب‌نشینی، در حال گسترش عملیات خود و شلیک موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد به سمت پایگاه‌های ایالات متحده در اوکیناوا و غرب ژاپن است؛ هم‌زمان، کره شمالی با بهره‌برداری از درگیری بر سر تایوان که توجه آمریکا را به خود معطوف کرده، فشار بر کره جنوبی را از طریق پرتاب موشک و حملات سایبری به شبکه‌های نظامی آن کشور افزایش می‌دهد.

بدین ترتیب، دو جبهه هم‌زمان پدیدار می‌شود: نخست در تایوان و دوم در شبه‌جزیره کره، که در آن ژاپن و کره جنوبی با ایالات متحده هم‌سو می‌شوند.

واشنگتن در واکنش، فرماندهی مشترک عملیات متحدان را فعال کرده و جنگنده‌های پیشرفته‌ای را در ژاپن مستقر می‌سازد؛ همچنین به هدف قرار دادن نیروهای چینی که قصد حمله به تایوان را دارند ادامه می‌دهد، اما در این مرحله، از بیم تشدید درگیری، از حمله به خاک چین خودداری می‌کند.

با این حال، تشدید تنش‌ها ادامه می‌یابد. بر اساس شبیه‌سازی، چین برای واداشتن رقبا به توقف جنگ، به تهدید با سلاح‌های هسته‌ای متوسل می‌شود و همچنان اهدافی را در ژاپن و زیرساخت‌های تایوان، و نیز بنادر و فرودگاه‌های مورد استفاده برای دریافت نیروهای کمکی آمریکا را هدف حملات سایبری و نظامی قرار می‌دهد.

کره شمالی نیز با به‌کارگیری نیروهای عملیات ویژه و پهپادها برای هدف قرار دادن تأسیسات نظامی آمریکا در کره جنوبی، مستقیماً وارد درگیری می‌شود؛ اقدامی که واکنش آمریکا و حمله به سکوهای پرتاب موشک و تأسیسات نظامی پیونگ‌یانگ را در پی دارد.

این شبیه‌سازی زمانی به حساس‌ترین مرحله خود می‌رسد که سناریویی را مطرح می‌کند؛ سناریویی که در آن چین سلاحی هسته‌ای را در مدار زمین مستقر می‌سازد — اقدامی که به این کشور امکان می‌دهد ایالات متحده را از جهت‌هایی غیرقابل‌پیش‌بینی تهدید کند — و هم‌زمان، کره شمالی دست به یک حمله هسته‌ای با قدرت انفجاری پایین علیه پایگاهی هوایی در کره جنوبی می‌زند و موشک‌هایی را به نزدیکی «گوام» — جزیره‌ای در اقیانوس آرام که میزبان پایگاه‌های نظامی ایالات متحده است — شلیک می‌کند.

در مواجهه با این تشدید تنش، شبیه‌سازی مذکور فرض را بر آن می‌گذارد که واشنگتن به گزینه‌ای پرخطرتر روی خواهد آورد: یک عملیات نظامی گسترده با هدف سرنگونی رهبری کره شمالی. با این حال، نیروهای آمریکایی پیش از آن، بخش عمده‌ای از توانمندی‌ها و مهمات خود را در جریان جنگ بر سر تایوان مصرف کرده‌اند، حال آنکه چین همچنان به ارائه حمایت‌های نظامی و لجستیکی به پیونگ‌یانگ ادامه می‌دهد؛ در نتیجه، تهاجم ایالات متحده پیش از رسیدن به پایتخت کره شمالی متوقف خواهد شد.

چین از این فرسایش برای تشدید تهاجم خود علیه تایوان سوءاستفاده می‌کند که در نهایت منجر به سقوط این جزیره می‌شود.

این شبیه‌سازی نتیجه می‌گیرد که بزرگترین خطری که ایالات متحده در شرق آسیا با آن مواجه است، جنگ مستقل با چین نیست، بلکه احتمال باز شدن جبهه دوم در شبه جزیره کره است که همزمان نیروها و مهمات را تخلیه می‌کند. همچنین بر دشواری مهار تشدید هسته‌ای و حفظ انسجام اتحاد تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه درگیری که در ابتدا بر تایوان متمرکز بود، می‌تواند به سرعت به یک جنگ منطقه‌ای چند جبهه‌ای تبدیل شود که کنترل مسیر و نتیجه آن برای طرفین درگیر دشوار خواهد بود.