خبرگزاری آسوشیتدپرس گزارش داد که مذاکرات جمهوری اسلامی و آمریکا در مسقط، که ابتدا به‌صورت غیرمستقیم آغاز شده بود، لحظاتی پیش به گفت‌وگوی مستقیم در یک سالن مشترک منجر شد.

بر اساس مشاهدات این رسانه، کاروانی که احتمالاً حامل استیو ویتکاف، فرستاده ویژه دونالد ترامپ بوده، حدود ساعت ۱۷:۵۰ به وقت محلی، پس از دو ساعت، مجتمع محل مذاکرات را ترک کرد.

خبرگزاری تسنیم، وابسته به سپاه پاسداران، مدعی پایان مذاکرات شد، اما هیچ‌یک از مقامات رژیم ایران یا آمریکایی این ادعا را رسماً تأیید نکرده‌اند.

این تحول در حالی رخ داده که جزئیات گفت‌وگوها همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و طرفین هنوز بیانیه رسمی منتشر نکرده‌اند.

در همین حال وزارت امورخارجه جمهوری اسلامی اعلام کرد که طرفین موافقت کردند که این گفتگوها در هفته آینده ادامه یابد.

وزارت خارجه جمهوری اسلامی همچنین اعلام کرد عراقچی و ویتکاف هنگام ترک محل مذاکرات، دقایقی گفت‌وگو کردند.

صدا و سیمای دقایقی پیش گزارش داد که مذاکرات در عمان همچنان در جریان است. بنا به همین گزارش هیات‌های دو طرف به دلیل غیرمستقیم بودن مذاکرات در رفت و آمد هستند.

در همین حال خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) روز جمعه همزمان با مذاکرات با آمریکا در عمان نوشت که تهران «غنی‌سازی در خاک کشور» را «خط قرمز» خود می‌داند.

در بخشی از گزارش ایرنا آمده است که تهران در مسقط به دنبال دستیابی به توافق «واقع‌بینانه» و «نتیجه محور» است. در این گزارش به وضوح تاکید شده است که خواسته اصلی ایران «رفع موثر و قابل راستی‌آزمایی تحریم‌های اقتصادی و مالی» است.

ایرنا در مورد غنی‌سازی اورانیوم در خاک ایران نوشته است: «از نگاه تهران، اقدامات فنی احتمالی تنها در چارچوب به رسمیت شناختن این حق قابل بررسی است و هرگونه پیش‌شرط خارج از این چارچوب، نشانه عدم حسن نیت طرف مقابل تلقی می‌شود.»

رادیو فرانسه در گزارشی گفت: آنچه امروز در مسقط آغاز شده، بیش از آنکه یک مذاکره به‌ معنای دقیق کلمه باشد، نوعی آزمون اراده است که در آن، هنوز حتی بر سر «موضوع مذاکره» نیز توافقی وجود ندارد. جمهوری اسلامی ایران صراحتاً اعلام کرده که تنها حاضر است درباره برنامۀ هسته‌ای خود گفتگو کند، در حالی که ایالات متحد آمریکا می‌خواهد این گفتگوها را به مجموعه‌ای از مطالبات گسترده‌تر، از برنامۀ موشکی گرفته تا نقش منطقه‌ای تهران و حتی رفتار حکومت با شهروندانش، گسترش دهد.

به بیان دیگر، دو طرف نه فقط پاسخ مشترکی ندارند، بلکه حتی پرسش مشترکی هم مطرح نمی‌کنند. تهران مذاکره را ابزاری برای کاهش تحریم‌ها می‌داند، واشنگتن آن را وسیله‌ای برای مهار همه‌جانبۀ جمهوری اسلامی. در چنین شرایطی، گفتگوها از همان آغاز بر زمین ناپایدار بنا شده‌اند.

این شکاف بنیادین توضیح می‌دهد که چرا با وجود آغاز رسمی مذاکرات، چشم‌انداز دستیابی به توافق همچنان مبهم است. وقتی دستور کار محل اختلاف است، مذاکره بیش از آنکه مسیر حل بحران باشد، به صحنۀ مدیریت تنش و خرید زمان دستکم از سوی جمهوری اسلامی تبدیل می‌شود. به همین دلیل مذاکرات مسقط، دست‌کم در مرحلۀ کنونی، نه آغاز حل‌وفصل بحران، بلکه صرفاً تداوم آن با ابزار دیپلماسی است.