پرزیدنت ترامپ به خبرنگاران گفت: ما بزرگ‌ترین و قدرتمندترین کشتی‌های جهان را آنجا، در فاصله بسیار نزدیک [تا ایران] داریم و اضافه کرد: دو تا سه روز مانده است؛ امیدواریم بتوانیم به توافق برسیم. اگر به توافق نرسیم، آن وقت خواهیم فهمید که او (خامنه‌ای) راست می‌گفت یا نه.

در همین حال یک مقام ارشد آمریکایی به وال‌استریت ژورنال گفت که اگرچه پرزیدنت ترامپ به طور مداوم گفته است که رژیم ایران نمی‌تواند به سلاح هسته‌ای دست یابد، او عمدا برای پنهان نگه داشتن اهداف راهبردی و تفکر نظامی مبهم سخن می‌گوید.

برت مک‌گرک، هماهنگ‌کننده پیشین کاخ سفید و شورای امنیت ملی آمریکا نیز در گفتگو با واشنگتن‌پست گفت: به نظرم اوضاع به احتمال زیاد به یک رویارویی نظامی ختم می‌شود. رژیم ایران در حال حاضر در ضعیف‌ترین موضع خود است. ما می‌توانیم راجع‌به این که اهداف نظامی چه باشد صحبت کنیم، اما راه خروج دیپلماتیکی نمی‌بینم.

مک‌گرک افزود: امیدوارم در آخر، مردم ایران بتوانند سرنوشت کشورشان را ترسیم کنند. زیرا خود نظام هیچ‌گاه به سوی اصلاح یا تغییر نمی‌رود و اگر هر کسی هنوز به چنین چیزی امید دارد، کاملا متوهم است.

سیدعلی ببخشید دیگه باید بلند شید

آنچه این روزها از دل رسانه‌های خودی و زبان مهره‌های کهنه‌کار جمهوری اسلامی بیرون می‌ریزد، دیگر «نقد و بررسی» نیست؛ اعتراف به شکست نظام ولایت فقیه و بن‌بست مرگباری است که بالا تا پایین نظام را فلج کرده است.

روزنامه سازندگی ۱۱بهمن، در این‌باره می‌نویسد: وضعیت کنونی نشان‌دهنده «بن‌بست و شکست عمیق در درون نظام» است؛ بن‌بستی که نه محصول یک روز و یک واقعه، که حاصل زنجیره‌ای از اعتراضات از ۸۸ تا ۹۶ و ۹۸ و ۱۴۰۱ است. این اعتراضات «جریانی ریشه‌دار» است؛ جریانی که با دروغ‌پراکنی و سانسور مهار نشده و نخواهد شد.

اهمیت این اعتراف آنجاست که «سازندگی» صراحتاً می‌گوید: دیگر نمی‌شود با همان ادبیات و همان شیوه‌ها حکومت کرد؛ نسل‌ها عوض شده‌اند و اصلاحات واقعی «بدون رودربایستی با رهبری»، یک ضرورت است. ترجمه سیاسی این جمله روشن است: ساختار فعلی، با ولی‌فقیه در رأس، به بن‌بست خورده و به‌قول بچه‌های قیام «آسیدعلی ببخشید دیگه باید بلند شید».

همزمان، حسن روحانی ـ همان که چند روز پیش‌تر مشغول مجیزگویی برای خامنه‌ای بود ـ ناگهان ژست «نوکری مردم» می‌گیرد و با لحنی بی‌سابقه می‌گوید: «ما چه‌کاره‌ایم که فرمان بدهیم؟ همه‌کاره مردم هستند... دست برداریم از لجبازی با مردم؛ لجبازی جواب نمی‌دهد».

مسأله این نیست که این آخوند شیاد یا روزنامهٔ حزب رفسنجانی ناگهان رنگ عوض کردند و بی‌خیال ولایت فقیه شدند. مسأله این است که فشار انقلاب شیروخورشید و ترس از سرنگونی، زبان‌ها را شل کرده است. همان‌ها که دیروز پشت سر سرکوب ایستادند و خون فرزندان انقلاب ملی را توجیه کردند، امروز از «شکاف جامعه»، «بن‌بست و شکست عمیق در درون نظام» و «لجبازی با مردم» می‌نالند.

این چرخش‌ها نه نشانه اصلاح‌پذیری، که علامت پایان راه است. وقتی خودی‌ها می‌گویند «با این ساختار نمی‌شود ادامه داد»، یعنی نظام به ته‌خط رسیده است.

تاریخ بارها نشان داده است وقتی همدستان و نوکران دیکتاتور بعد از کشتار وحشیانه و فوران خشم مردم دم از تغییر ساختار و اصلاح می‌زنند، دیگر فرصت اصلاح ندارند. این‌جا بحث «بهتر حکومت کردن» نیست؛ بحث عبور است. عبوری که موتور آن، همان انقلاب ملی ریشه‌داری است که حالا حتی روزنامه‌های درون نظام هم ناچار به اعتراف آن شده‌اند.