ایران امروز نه با یک واقعه‌ٔ سیاسی، که با یک وضعیت استثنایی عریان روبه‌رو است. اعلام آمار تکان‌دهنده‌ٔ بیش از ۱۲۰۰۰ کشته تنها یک عدد نیست؛ بلکه بیانگر مقیاس هولناک گسستی است که میان یک ملت و ساختار حکمرانی رخ داده است. آنچه این روزها در راهروهای سرد و نمور کهریزک تهران و در میان بهت خانواده‌های داغدار گذشت، فراتر از یک سوگ خصوصی، روایت‌گر تبدیل شدن «حق بر حیات» به وجه‌المصالحه‌ٔ بقای یک نظام متزلزل است.

تصاویری که علی‌رغم اختلال گسترده و قطع پیوسته‌ٔ اینترنت از کهریزک به بیرون نشت کرده است، بازنمایی دقیق مفهومی است که آن را «حیات برهنه» می‌نامند. پیکرهایی که در راهروها و محوطه‌ها انباشته شده‌اند، انسان‌هایی هستند که از تمام حقوق شهروندی و حتی حق تدفین محترمانه محروم گشته‌اند.

جستجوی بهت‌زده‌ٔ پدران و مادران در میان کاورهای سیاه‌رنگ، نه فقط به‌دنبال یک عزیز، بلکه به‌دنبال بازپس‌گیری هویت پایمال‌شده‌ای است که دستان خونی خامنه‌ای و قصابانش می‌خواهند آن را در گمنامی و سکوت دفن کنند. کهریزک امروز، دیگر یک بازداشتگاه یا غسال‌خانه نیست؛ بلکه جغرافیای جنایتی است که در آن، مرز میان زندگی و مرگ به دست جوخه‌های سرکوب مخدوش شده است.

قطع کامل اینترنت، بعد دیگری از این فاجعه را فاش می‌کند. حاکمیت با قطع پیوندهای ارتباطی، در پی ایجاد یک «خلاء اطلاعاتی» است تا در پناه آن، ابعاد واقعی کشتار را کتمان کند. این خاموشی تحمیلی، خود جزیی از فرآیند سرکوب است؛ تلاشی برای آن که فریادهای برخاسته از کهریزک و ضجه‌های مادران به گوش وجدان جمعی جهان نرسد. در این فضای ایزوله، قدرت می‌کوشد روایت جعلی خود را جایگزین حقیقت میدانی کند؛ ترفندی که با نمایش پیکر جان باختگان در رسانه‌ٔ حکومتی و انتساب کشتار آنها به مخالفان، به اوج وقاحت اخلاقی رسیده است.

رنجی که امروز در کهریزک انباشته شده، به موتور محرکه‌ٔ تغییری بدل گشته که بازگشت‌ناپذیر است. جامعه‌ای که پیکر فرزندانش را در راهروهای سرد کهریزک بازمی‌شناسد، دیگر هیچ نقطه اشتراکی با ساختار متکی به جنایت علیه بشریت ندارد. این سوگ ملی، در حال استحاله به یک اراده‌ٔ پولادین برای پی‌ریزی نظمی است که در آن، جان آدمی نه طعمه‌ٔ گلوله، که محور کرامت باشد.

بی‌گمان این جنایت بی‌پاسخ نخواهد ماند؛ چرا که حقیقت، به‌رغم قطع اینترنت و دیوارهای بتنی کهریزک، راه خود را باز خواهد کرد.